本文分析 JavaScript 模擬重載的實作方式,供大家參考。
重載是物件導向語言的重要特性,但 JS 並沒有真正的重載。原因在於 JS 是基於物件的語言而非純物件導向,缺少嚴格的多型機制(繼承、重載、覆寫都要靠手動模擬)。同一個名稱的函式若宣告兩次,後者會直接覆蓋前者。
舉例來說,一開始只有一個函式:
function getDataTop10(){ alert("返回前10條數據"); }
後來需求變了,要能取 20 筆,而 getDataTop10 又被很多地方呼叫,全部替換既麻煩又風險高。這時若能讓同名函式「依參數決定行為」,就方便多了。也就是說,重載的重點是:函式名稱相同,但實際呼叫哪一份由傳入內容決定,而不是單純被後者覆蓋。
關鍵是 arguments —— JS 的內建物件,裡頭裝著呼叫時實際傳入的參數,與函式宣告時定義的參數個數無關。
function getData(){ alert("返回所有數據"); } function getDataTop(num){ alert("返回前"+num+"數據"); } function getDataLimit(num1,num2){ alert("返回前"+num1+"-"+num2+"數據"); } function getDste(){ var num=arguments.length; if(!num){ getData(); } else if(num==1){ getDataTop(arguments[0]); } else if(num==2){ getDataLimit(arguments[0],arguments[1]); } } getDste(5)
參數一多,arguments[0]、arguments[1] 一路寫下去很囉嗦,可以改用 apply 直接展開:
function getData(){ alert("返回所有數據"); } function getDataTop(num){ alert("返回前"+num+"數據"); } function getDataLimit(num1,num2){ alert("返回前"+num1+"-"+num2+"數據"); } function getDste(){ var num=arguments.length; if(!num){ getData(); } else if(num==1){ getDataTop.apply(this,arguments); } else if(num==2){ getDataLimit.apply(this,arguments); } } getDste(5)
如果是「參數個數相同、型別不同」,就再往下一層用 typeof 分流:
function getData(){ alert("返回所有數據"); } function getDataTop(num){ alert("返回前"+num+"數據"); } function getDataLimit(num1,num2){ alert("返回前"+num1+"-"+num2+"數據"); } function getDataByType(type){ alert("將返回"+type+"類型的數據"); } function getDste(){ var num=arguments.length; if(!num){ getData(); } else if(num==1){ if(typeof arguments[0]=="number"){ getDataTop.apply(this,arguments); } else{ getDataByType.apply(this,arguments); } } else if(num==2){ getDataLimit.apply(this,arguments); } } getDste("array")
對團隊協作相當有幫助:呼叫方只需記得一個入口函式,不必關心實作細節;實作方也能在不影響呼叫端的前提下擴充行為。
說是「實作重載」其實有點勉強。參數一多,if-else 就會堆成一長串,可讀性反而變差。
比較現代的替代方案有兩個:一是 ES6 的預設參數搭配其餘參數(...args),語法乾淨許多;二是把「參數個數分派」改成策略表,用一個「型別簽名 → 函式」的對照物件取代巢狀 if,新增分支時不必動到分派邏輯本身。若你正在維護參數分支很多的舊程式碼,第二種改法通常最值得投資。